Zamknij okno...W ogrodzie - zbyt śpiewno.

Oczy do snu lub do śmierci zmruż.

Krzywda nasza kończy się na pewno!..

Życie - mija... Wolno spocząć już...



Dzień się nowy na obłoków bieli

Nie zatrwoży, że ciał naszych brak...

Lecz to wszystko, cośmy przecierpieli,

Niechaj we mgle ma choć drobny znak!



Bo czym zgrozę odkupić zagłady,

Łez wysiłek i ten pusty czas,

Gdy śmierć zniszczy nawet ran tych ślady,

Ran, co niegdyś tak bolały nas?


Za młodych lat szeptałem żarliwie i skrycie 

Modlitwę o wydarzeń tragicznych przeżycie - 

O łzę, która się w oczach rosiście przechowa 

Na pokarm dla mgieł nocnych i na treść - dla słowa. 



I nastał dzień, co zgrozą poraził mi duszę - 

I musiałem go przeżyć... On wiedział, że muszę... 

A już stało za drzwiami to Złe, co niweczy 

Szumy mego ogrodu nad gęstwą wszechrzeczy. 



Zasłuchany boleśnie w lada szmer na dworze - 

Nie wiem, kto w drzwi zapuka? Kto jeszcze przyjść może? 

I ze trwogą wspominam, sny tłumiąc bezsterne, 

Nieoględnej modlitwy słowa łatwowierne