Zamknij okno...W ogrodzie - zbyt śpiewno.

Oczy do snu lub do śmierci zmruż.

Krzywda nasza kończy się na pewno!..

Życie - mija... Wolno spocząć już...



Dzień się nowy na obłoków bieli

Nie zatrwoży, że ciał naszych brak...

Lecz to wszystko, cośmy przecierpieli,

Niechaj we mgle ma choć drobny znak!



Bo czym zgrozę odkupić zagłady,

Łez wysiłek i ten pusty czas,

Gdy śmierć zniszczy nawet ran tych ślady,

Ran, co niegdyś tak bolały nas?


Skrzeń tajemnica,

Rozzłoceń mus!

We mgle księżyca

Jarzy się mróz!



Okruchy śniegu 

Siecią swych fal

Zasnuły w biegu

Bezbronną dal.



Gmatwając loty,

Tamując dech -

Obsiadły płoty,

Jak siwy mech.



Do szyb się garną,

Jak białe ćmy,

Tchnąc w izbę parną:

"To - my! To - my!"



Z karczmy, w zakrzepły 

Rozwartej świat

Dym bucha ciepły,

I blask i czad!



Zaprzepaszczony

W ciemni bez dróg -

Drzewom przez szrony

Złoci się - Bóg.



Sad wśród topieli

Śniegowych głusz

W śmierci się bieli

Bez róż - bez zórz!



W swej pysze pawiej

Łez tłumiąc znój,

Wśród śnieżnych zawiej

Sen kroczy mój...