Pomyśl: gdy będziesz konał czym się w tej godzinie 

Twoja pamięć obarczy, nim szczeźnie a minie, 

Wszystką ziemię ostatnim całująca tchem ? 

Czy wspomnisz dzień młodości najdalszy od ciebie 

Za tę jego najdalszość, za odlot w podniebie, 

Za to, że w noc konania nie przestał być dniem? 



Czy wspomnisz czyjeś twarze, co wspomniane zbledną ? 

Czyli, śmiercią znaglony, zaledwo z nich jedną 

Zdążysz oczom przywołać niespokojny widz ? 

Czy w popłochu tajemnych ze zgonem zapasów 

Zmącisz pamięć i zawrzesz na sto rdzawych zasuw, 

I w tym skąpstwie przedśmiertnym nie przypomnisz nic? 



Lub ci może zielonym narzuci się złotem 

Las, widziany przygodnie niegdyś mimolotem, 

Co go wywiał z pamięci nieprzytomny czas?... 

I ócz zezem niecałe rojąc nieboskłony, 

Łzami druha powitasz i umrzesz, wpatrzony 

W las nagły, niespodziany, zapomniany las!...


Za młodych lat szeptałem żarliwie i skrycie 

Modlitwę o wydarzeń tragicznych przeżycie - 

O łzę, która się w oczach rosiście przechowa 

Na pokarm dla mgieł nocnych i na treść - dla słowa. 



I nastał dzień, co zgrozą poraził mi duszę - 

I musiałem go przeżyć... On wiedział, że muszę... 

A już stało za drzwiami to Złe, co niweczy 

Szumy mego ogrodu nad gęstwą wszechrzeczy. 



Zasłuchany boleśnie w lada szmer na dworze - 

Nie wiem, kto w drzwi zapuka? Kto jeszcze przyjść może? 

I ze trwogą wspominam, sny tłumiąc bezsterne, 

Nieoględnej modlitwy słowa łatwowierne