Lubię szeptać ci słowa, które nic nie znaczą -

Prócz tego, że się garną do twego uśmiechu,

Pewne, że się twym ustom do cna wytłumaczą -

I nie wstydzą się swego mętu i pośpiechu.

Bezładne się w tych słowach niecierpliwią wieści -

A ja czekam, ciekawy ich poza mną trwania,

Aż je sama powiążesz i ułożysz w zdania,

I brzmieniem głosu dodasz znaczenia i treści...

Skoro je swoją wargą wyszepczesz ku wiośnie -

Stają mi się tak jasne, niby rozkwit wrzosu -

I rozumiem je nagle, gdy giną radośnie

W śpiewnych falach twojego, co mnie kocha, głosu.


Za młodych lat szeptałem żarliwie i skrycie 

Modlitwę o wydarzeń tragicznych przeżycie - 

O łzę, która się w oczach rosiście przechowa 

Na pokarm dla mgieł nocnych i na treść - dla słowa. 



I nastał dzień, co zgrozą poraził mi duszę - 

I musiałem go przeżyć... On wiedział, że muszę... 

A już stało za drzwiami to Złe, co niweczy 

Szumy mego ogrodu nad gęstwą wszechrzeczy. 



Zasłuchany boleśnie w lada szmer na dworze - 

Nie wiem, kto w drzwi zapuka? Kto jeszcze przyjść może? 

I ze trwogą wspominam, sny tłumiąc bezsterne, 

Nieoględnej modlitwy słowa łatwowierne