Lubię szeptać ci słowa, które nic nie znaczą -

Prócz tego, że się garną do twego uśmiechu,

Pewne, że się twym ustom do cna wytłumaczą -

I nie wstydzą się swego mętu i pośpiechu.

Bezładne się w tych słowach niecierpliwią wieści -

A ja czekam, ciekawy ich poza mną trwania,

Aż je sama powiążesz i ułożysz w zdania,

I brzmieniem głosu dodasz znaczenia i treści...

Skoro je swoją wargą wyszepczesz ku wiośnie -

Stają mi się tak jasne, niby rozkwit wrzosu -

I rozumiem je nagle, gdy giną radośnie

W śpiewnych falach twojego, co mnie kocha, głosu.


Niebo przyćmione, niebo wieczorne

Samochcąc płynie przez moje oczy...

Piersi bezsenne  i bezoporne

Pieszczota zmierzchu nuży i tłoczy.



O, teraz snuć się cieniem po gaju,

Ducha wśród sosen w szkarłat rozjarzyć,

U twojej wrótni, na twym rozstaju

Samemu sobie - snem się wydarzyć!



Na skroń kalinom, ujrzanym w dali,

Paść złotym kurzem w purpur pożodze -

I  nie odróżnić ust twych korali

Od owych kalin na owej drodze!



I nie odróżnić twoich warkoczy

Od brzóz, weśnionych w głębie jeziorne...

Samochcąc płynie przez moje oczy

Niebo przyćmione, niebo wieczorne...