Szli tędy ludzie biedni, prości -

Bez przeznaczenia, bez przyszłości.

Widziałem ich, słyszałem ich!... 

 

Szli niepotrzebni, nieprzytomni -

Kto ich zobaczy - ten zapomni.

Widziałem ich, słyszałem ich!...

 

Szli ubogiego brzegiem cienia -

I nikt nie stwierdził ich istnienia.

Widziałem ich, słyszałem ich!...

 

Śpiewali skargę byle jaką

I umierali jako tako...

Widziałem ich, słyszałem ich!...

 

Już ich nie widzę i nie słyszę -

Lubię trwającą po nich ciszę.

Widziałem ją, słyszałem ją!...


Niebo przyćmione, niebo wieczorne

Samochcąc płynie przez moje oczy...

Piersi bezsenne  i bezoporne

Pieszczota zmierzchu nuży i tłoczy.



O, teraz snuć się cieniem po gaju,

Ducha wśród sosen w szkarłat rozjarzyć,

U twojej wrótni, na twym rozstaju

Samemu sobie - snem się wydarzyć!



Na skroń kalinom, ujrzanym w dali,

Paść złotym kurzem w purpur pożodze -

I  nie odróżnić ust twych korali

Od owych kalin na owej drodze!



I nie odróżnić twoich warkoczy

Od brzóz, weśnionych w głębie jeziorne...

Samochcąc płynie przez moje oczy

Niebo przyćmione, niebo wieczorne...