Która godzina? Która w niebie zorza?

Nie czas na skargi! Świat jest właśnie taki!...

Dawnoś to w zbożu rwał chabry i maki?

Pokochaj zboże! Nic nie ma, prócz zboża!...



Czemuż tak patrzysz w otchłanie bezczasu -

I mówisz: "Jakże pokocham tę zmorę?" -

Dawnoś to w lesie całował drzew korę?

Więc las pokochaj! Nic nie ma, prócz lasu!



"Przyszedłem na świat, poprzedzon żałobą,

I byle jaką odejdę stąd bramą."-

A cóż zabierzesz na drogę ze sobą,

Jeśli - nie wszystko, jeśli nie to samo?



Niech dusza twoja, miłością wielmożna,

Takim się żalem po nocach nie trudzi,

Że prócz tych roślin i zwierząt i ludzi -

Nic na tym świecie pokochać nie można


Lubię szeptać ci słowa, które nic nie znaczą -

Prócz tego, że się garną do twego uśmiechu,

Pewne, że się twym ustom do cna wytłumaczą -

I nie wstydzą się swego mętu i pośpiechu.

Bezładne się w tych słowach niecierpliwią wieści -

A ja czekam, ciekawy ich poza mną trwania,

Aż je sama powiążesz i ułożysz w zdania,

I brzmieniem głosu dodasz znaczenia i treści...

Skoro je swoją wargą wyszepczesz ku wiośnie -

Stają mi się tak jasne, niby rozkwit wrzosu -

I rozumiem je nagle, gdy giną radośnie

W śpiewnych falach twojego, co mnie kocha, głosu.