Za młodych lat szeptałem żarliwie i skrycie 

Modlitwę o wydarzeń tragicznych przeżycie - 

O łzę, która się w oczach rosiście przechowa 

Na pokarm dla mgieł nocnych i na treść - dla słowa. 



I nastał dzień, co zgrozą poraził mi duszę - 

I musiałem go przeżyć... On wiedział, że muszę... 

A już stało za drzwiami to Złe, co niweczy 

Szumy mego ogrodu nad gęstwą wszechrzeczy. 



Zasłuchany boleśnie w lada szmer na dworze - 

Nie wiem, kto w drzwi zapuka? Kto jeszcze przyjść może? 

I ze trwogą wspominam, sny tłumiąc bezsterne, 

Nieoględnej modlitwy słowa łatwowierne


Która godzina? Która w niebie zorza?

Nie czas na skargi! Świat jest właśnie taki!...

Dawnoś to w zbożu rwał chabry i maki?

Pokochaj zboże! Nic nie ma, prócz zboża!...



Czemuż tak patrzysz w otchłanie bezczasu -

I mówisz: "Jakże pokocham tę zmorę?" -

Dawnoś to w lesie całował drzew korę?

Więc las pokochaj! Nic nie ma, prócz lasu!



"Przyszedłem na świat, poprzedzon żałobą,

I byle jaką odejdę stąd bramą."-

A cóż zabierzesz na drogę ze sobą,

Jeśli - nie wszystko, jeśli nie to samo?



Niech dusza twoja, miłością wielmożna,

Takim się żalem po nocach nie trudzi,

Że prócz tych roślin i zwierząt i ludzi -

Nic na tym świecie pokochać nie można