Śpi jeszcze... Na twych rzęsach - skra drobna poranku.

Strachy śnią się twej dłoni - bo i drga i pałą.

Oddychaj tak - bez końca. Czaruj - bez ustanku.

Kocham oddech twej piersi, ruch śpiącego ciała.



Ileż lat już minęło od pierwszej pieszczoty?

Ile dni od ostatniej upływa niedoli?

Co nas wczoraj - smuciło? Co jutro - zaboli?

I czy zabraknie nam kiedyś do szczęścia ochoty?



Przyjdzie noc o źrenicach zaświatowo łanich

I spojrzy - i zabije... Polegniem - snem czynni...

Jak to? Więc musimy umrzeć tak samo jak inni?

Jak ci - choćby z przeciwka?... Pomódlmy się za nich...


Ledwo dziewczyna przyszła z daleka -

Dreszcz go obleciał skrzydlaty.

Zatrzepotała martwa powieka -

I zgrobu wyjrzał na światy.

"Dobrze, żeś przyszła! Gniję daremnie,

Własnego niepewny cienia!

Gdziem jest, że oto - nie ma mnie we mnie?

Sa tylko moje cierpienia.

Powiedz - schylona ponad mogiłą -

Śpiącemu w mogił obłędzie -

Gdzie się podziewa to, co mną było,

A nigdy mną już nie będzie?" -

Nic nie odrzekła w trwodze dziecięcej,

Lecz martwa padła na wrzosy.

Pewno kochała o wiele więcej,

Niż myślał - krusząc niebiosy.

Padła w ustroniu ojesieniałem,

Gdzie kwiatom - straszno różowieć -

By kochankowi całym swym ciałem

Dać tę jedyną odpowiedź!