Śpi jeszcze... Na twych rzęsach - skra drobna poranku.

Strachy śnią się twej dłoni - bo i drga i pałą.

Oddychaj tak - bez końca. Czaruj - bez ustanku.

Kocham oddech twej piersi, ruch śpiącego ciała.



Ileż lat już minęło od pierwszej pieszczoty?

Ile dni od ostatniej upływa niedoli?

Co nas wczoraj - smuciło? Co jutro - zaboli?

I czy zabraknie nam kiedyś do szczęścia ochoty?



Przyjdzie noc o źrenicach zaświatowo łanich

I spojrzy - i zabije... Polegniem - snem czynni...

Jak to? Więc musimy umrzeć tak samo jak inni?

Jak ci - choćby z przeciwka?... Pomódlmy się za nich...


Pomyśl: gdy będziesz konał czym się w tej godzinie 

Twoja pamięć obarczy, nim szczeźnie a minie, 

Wszystką ziemię ostatnim całująca tchem ? 

Czy wspomnisz dzień młodości najdalszy od ciebie 

Za tę jego najdalszość, za odlot w podniebie, 

Za to, że w noc konania nie przestał być dniem? 



Czy wspomnisz czyjeś twarze, co wspomniane zbledną ? 

Czyli, śmiercią znaglony, zaledwo z nich jedną 

Zdążysz oczom przywołać niespokojny widz ? 

Czy w popłochu tajemnych ze zgonem zapasów 

Zmącisz pamięć i zawrzesz na sto rdzawych zasuw, 

I w tym skąpstwie przedśmiertnym nie przypomnisz nic? 



Lub ci może zielonym narzuci się złotem 

Las, widziany przygodnie niegdyś mimolotem, 

Co go wywiał z pamięci nieprzytomny czas?... 

I ócz zezem niecałe rojąc nieboskłony, 

Łzami druha powitasz i umrzesz, wpatrzony 

W las nagły, niespodziany, zapomniany las!...