Śpi jeszcze... Na twych rzęsach - skra drobna poranku.

Strachy śnią się twej dłoni - bo i drga i pałą.

Oddychaj tak - bez końca. Czaruj - bez ustanku.

Kocham oddech twej piersi, ruch śpiącego ciała.



Ileż lat już minęło od pierwszej pieszczoty?

Ile dni od ostatniej upływa niedoli?

Co nas wczoraj - smuciło? Co jutro - zaboli?

I czy zabraknie nam kiedyś do szczęścia ochoty?



Przyjdzie noc o źrenicach zaświatowo łanich

I spojrzy - i zabije... Polegniem - snem czynni...

Jak to? Więc musimy umrzeć tak samo jak inni?

Jak ci - choćby z przeciwka?... Pomódlmy się za nich...


Nocą umówioną, nocą ociemniałą

Przyszło do mnie ciszkiem to przychętne ciało.

Przyszło potajemnie - w cudzej bezżałobie -

Było mu na imię tak samo, jak tobie...



Zajrzało po drodze w przyszłość i w zwierciadło -

Na pościeli zimnej obok się pokładło -

Dla mnie się pokładło, bym je mógł całować

I znużyć - i zużyć - i nie pożałować!



Lgnęło mi do piersi - ofiarnie pachnące,

Domyślnie bezwstydnie i - posłuszniejące...

W ciemnościach - w radościach - na granicy łkania

Mdlało od nadmiaru niedoumierania.



I nic w nim nie było, prócz czaru i grzechu,

Prócz bezwiednej woni - wiednego pośpiechu -

I prócz tego dreszczu, co ginie w krwi szumie -

A bez niego ciało - ciała nie rozumie.