Śpi jeszcze... Na twych rzęsach - skra drobna poranku.

Strachy śnią się twej dłoni - bo i drga i pałą.

Oddychaj tak - bez końca. Czaruj - bez ustanku.

Kocham oddech twej piersi, ruch śpiącego ciała.



Ileż lat już minęło od pierwszej pieszczoty?

Ile dni od ostatniej upływa niedoli?

Co nas wczoraj - smuciło? Co jutro - zaboli?

I czy zabraknie nam kiedyś do szczęścia ochoty?



Przyjdzie noc o źrenicach zaświatowo łanich

I spojrzy - i zabije... Polegniem - snem czynni...

Jak to? Więc musimy umrzeć tak samo jak inni?

Jak ci - choćby z przeciwka?... Pomódlmy się za nich...


O majowym poranku deszcz ciepły i przaśny 

Trafia w liście na oślep - prawie bezhałaśny. 

Krople, spadłe i kurzu pociągnięte błoną, 

Podskakują na piachu i wzajem się chłoną

I wspólnie olbrzymiejąc, trwają same przez się, 

Aż je ziemia powoli uszczupli i wessie.

Coraz mniej ich przybywa na drogi i łany.

Już wygładza się strumień, deszczem pręgowany, 

Już zza chmur, rozpostartych na kształt kruczych skrzy 

Słońce pęk wysztywnionych ku ziemi promideł 

Rozwachlarza znienacka i przez wyzior w chmurze 

Prześwitując, rozwidnia strojne brzozą wzgórze

I klin pola przygodny i pogrąża w złocie

Sad wiśniowy aż do dna wraz z wróblem na płocie, 

Co, światłem zaskoczony, ćwierka wniebogłosy.

I łzy jeszcze niestałej i ruchliwej rosy

Skrzą się tłumnie, u liści zawieszone brzegu, 

I wzdłuż cwałują resztą swego biegu.

Motyl, któremu skrzydła posklejał miód słodki, 

Na bakier wpięty w kitę zachwianej tymotki, 

Kołysze się cudownym oczom bezukryciu, 

Znacząc jakiś świat w świecie, jakieś życie w życiu, 

I coś sobie wyznają dwa milczące znoje,

Dwa szczęścia niepojęte - i jego i moje.