W znoju słońca mozolnie razem z ciszą dzwoni 

Rozgrzanych płatków chrust.

Pocałunek sam siebie składa mi na skroni,

Sam - bez pomocy ust...



Z rozwalonej stodoły brzmi niebu przez szpary

Jaskółek płacz i śmiech -

Do pokoju, spłowiałe wzdymające kotary,

Wrywa się wiosenny dech!



Boże, coś pod mym oknem na czarną godzinę

Wonny rozkwiecił bez,

Przebacz, że wbrew Twej wiedzy i przed czasem ginę

Z woli mych własnych łez!...


Ledwo dziewczyna przyszła z daleka -

Dreszcz go obleciał skrzydlaty.

Zatrzepotała martwa powieka -

I zgrobu wyjrzał na światy.

"Dobrze, żeś przyszła! Gniję daremnie,

Własnego niepewny cienia!

Gdziem jest, że oto - nie ma mnie we mnie?

Sa tylko moje cierpienia.

Powiedz - schylona ponad mogiłą -

Śpiącemu w mogił obłędzie -

Gdzie się podziewa to, co mną było,

A nigdy mną już nie będzie?" -

Nic nie odrzekła w trwodze dziecięcej,

Lecz martwa padła na wrzosy.

Pewno kochała o wiele więcej,

Niż myślał - krusząc niebiosy.

Padła w ustroniu ojesieniałem,

Gdzie kwiatom - straszno różowieć -

By kochankowi całym swym ciałem

Dać tę jedyną odpowiedź!