W znoju słońca mozolnie razem z ciszą dzwoni 

Rozgrzanych płatków chrust.

Pocałunek sam siebie składa mi na skroni,

Sam - bez pomocy ust...



Z rozwalonej stodoły brzmi niebu przez szpary

Jaskółek płacz i śmiech -

Do pokoju, spłowiałe wzdymające kotary,

Wrywa się wiosenny dech!



Boże, coś pod mym oknem na czarną godzinę

Wonny rozkwiecił bez,

Przebacz, że wbrew Twej wiedzy i przed czasem ginę

Z woli mych własnych łez!...


Pomyśl: gdy będziesz konał czym się w tej godzinie 

Twoja pamięć obarczy, nim szczeźnie a minie, 

Wszystką ziemię ostatnim całująca tchem ? 

Czy wspomnisz dzień młodości najdalszy od ciebie 

Za tę jego najdalszość, za odlot w podniebie, 

Za to, że w noc konania nie przestał być dniem? 



Czy wspomnisz czyjeś twarze, co wspomniane zbledną ? 

Czyli, śmiercią znaglony, zaledwo z nich jedną 

Zdążysz oczom przywołać niespokojny widz ? 

Czy w popłochu tajemnych ze zgonem zapasów 

Zmącisz pamięć i zawrzesz na sto rdzawych zasuw, 

I w tym skąpstwie przedśmiertnym nie przypomnisz nic? 



Lub ci może zielonym narzuci się złotem 

Las, widziany przygodnie niegdyś mimolotem, 

Co go wywiał z pamięci nieprzytomny czas?... 

I ócz zezem niecałe rojąc nieboskłony, 

Łzami druha powitasz i umrzesz, wpatrzony 

W las nagły, niespodziany, zapomniany las!...