W znoju słońca mozolnie razem z ciszą dzwoni 

Rozgrzanych płatków chrust.

Pocałunek sam siebie składa mi na skroni,

Sam - bez pomocy ust...



Z rozwalonej stodoły brzmi niebu przez szpary

Jaskółek płacz i śmiech -

Do pokoju, spłowiałe wzdymające kotary,

Wrywa się wiosenny dech!



Boże, coś pod mym oknem na czarną godzinę

Wonny rozkwiecił bez,

Przebacz, że wbrew Twej wiedzy i przed czasem ginę

Z woli mych własnych łez!...


Szli tędy ludzie biedni, prości -

Bez przeznaczenia, bez przyszłości.

Widziałem ich, słyszałem ich!... 

 

Szli niepotrzebni, nieprzytomni -

Kto ich zobaczy - ten zapomni.

Widziałem ich, słyszałem ich!...

 

Szli ubogiego brzegiem cienia -

I nikt nie stwierdził ich istnienia.

Widziałem ich, słyszałem ich!...

 

Śpiewali skargę byle jaką

I umierali jako tako...

Widziałem ich, słyszałem ich!...

 

Już ich nie widzę i nie słyszę -

Lubię trwającą po nich ciszę.

Widziałem ją, słyszałem ją!...