W znoju słońca mozolnie razem z ciszą dzwoni 

Rozgrzanych płatków chrust.

Pocałunek sam siebie składa mi na skroni,

Sam - bez pomocy ust...



Z rozwalonej stodoły brzmi niebu przez szpary

Jaskółek płacz i śmiech -

Do pokoju, spłowiałe wzdymające kotary,

Wrywa się wiosenny dech!



Boże, coś pod mym oknem na czarną godzinę

Wonny rozkwiecił bez,

Przebacz, że wbrew Twej wiedzy i przed czasem ginę

Z woli mych własnych łez!...


Za młodych lat szeptałem żarliwie i skrycie 

Modlitwę o wydarzeń tragicznych przeżycie - 

O łzę, która się w oczach rosiście przechowa 

Na pokarm dla mgieł nocnych i na treść - dla słowa. 



I nastał dzień, co zgrozą poraził mi duszę - 

I musiałem go przeżyć... On wiedział, że muszę... 

A już stało za drzwiami to Złe, co niweczy 

Szumy mego ogrodu nad gęstwą wszechrzeczy. 



Zasłuchany boleśnie w lada szmer na dworze - 

Nie wiem, kto w drzwi zapuka? Kto jeszcze przyjść może? 

I ze trwogą wspominam, sny tłumiąc bezsterne, 

Nieoględnej modlitwy słowa łatwowierne