W znoju słońca mozolnie razem z ciszą dzwoni 

Rozgrzanych płatków chrust.

Pocałunek sam siebie składa mi na skroni,

Sam - bez pomocy ust...



Z rozwalonej stodoły brzmi niebu przez szpary

Jaskółek płacz i śmiech -

Do pokoju, spłowiałe wzdymające kotary,

Wrywa się wiosenny dech!



Boże, coś pod mym oknem na czarną godzinę

Wonny rozkwiecił bez,

Przebacz, że wbrew Twej wiedzy i przed czasem ginę

Z woli mych własnych łez!...


Nie - ty nie wiesz o tym, nie zgadujesz wcale,

Ile mych przeznaczeń lgnie do twoich dłoni,

Kiedy ją wbrew słońcu odwracasz niedbale,

By chłodniejszym wierzchem - ulżyć zgrzanej skroni.

Nie wiesz, jaki zamęt łudzi mnie i mroczy,

Jaka mrzonka z twoim poufala ciałem,

Gdy ssąc milczkiem wodę, wznosisz mnie ku oczy

Sponad brzgów szklanki, którą sam - podałem...

A gdy noc cię w drodze do zaświatów zdybie,

I wzdłuż okien spłyną mglistych kotar zwoje -

Nie wiesz, ile czaru tkwi w tej drobnej szyie,

Poza którą do snu naglisz piersi dwoje!