Niebo przyćmione, niebo wieczorne

Samochcąc płynie przez moje oczy...

Piersi bezsenne  i bezoporne

Pieszczota zmierzchu nuży i tłoczy.



O, teraz snuć się cieniem po gaju,

Ducha wśród sosen w szkarłat rozjarzyć,

U twojej wrótni, na twym rozstaju

Samemu sobie - snem się wydarzyć!



Na skroń kalinom, ujrzanym w dali,

Paść złotym kurzem w purpur pożodze -

I  nie odróżnić ust twych korali

Od owych kalin na owej drodze!



I nie odróżnić twoich warkoczy

Od brzóz, weśnionych w głębie jeziorne...

Samochcąc płynie przez moje oczy

Niebo przyćmione, niebo wieczorne...


Zamknij okno...W ogrodzie - zbyt śpiewno.

Oczy do snu lub do śmierci zmruż.

Krzywda nasza kończy się na pewno!..

Życie - mija... Wolno spocząć już...



Dzień się nowy na obłoków bieli

Nie zatrwoży, że ciał naszych brak...

Lecz to wszystko, cośmy przecierpieli,

Niechaj we mgle ma choć drobny znak!



Bo czym zgrozę odkupić zagłady,

Łez wysiłek i ten pusty czas,

Gdy śmierć zniszczy nawet ran tych ślady,

Ran, co niegdyś tak bolały nas?