Niebo przyćmione, niebo wieczorne

Samochcąc płynie przez moje oczy...

Piersi bezsenne  i bezoporne

Pieszczota zmierzchu nuży i tłoczy.



O, teraz snuć się cieniem po gaju,

Ducha wśród sosen w szkarłat rozjarzyć,

U twojej wrótni, na twym rozstaju

Samemu sobie - snem się wydarzyć!



Na skroń kalinom, ujrzanym w dali,

Paść złotym kurzem w purpur pożodze -

I  nie odróżnić ust twych korali

Od owych kalin na owej drodze!



I nie odróżnić twoich warkoczy

Od brzóz, weśnionych w głębie jeziorne...

Samochcąc płynie przez moje oczy

Niebo przyćmione, niebo wieczorne...


W znoju słońca mozolnie razem z ciszą dzwoni 

Rozgrzanych płatków chrust.

Pocałunek sam siebie składa mi na skroni,

Sam - bez pomocy ust...



Z rozwalonej stodoły brzmi niebu przez szpary

Jaskółek płacz i śmiech -

Do pokoju, spłowiałe wzdymające kotary,

Wrywa się wiosenny dech!



Boże, coś pod mym oknem na czarną godzinę

Wonny rozkwiecił bez,

Przebacz, że wbrew Twej wiedzy i przed czasem ginę

Z woli mych własnych łez!...