Niegdyś powagą i grozą płomienni -

Stali się dzisiaj wspomnieniem i echem,

Wymysłem ptaków, obłoków uśmiechem, 

Ci - niezastępni i ci - niezamienni. 

Dla gnuśnych bogów są stróżami ziemi. 

Dla zakochanych - wzorem lub przysięgą, 

Dla dzieci - dziećmi, lecz bardziej pięknemi, 

A dla poetów - przyrównań potęgą!

Dla zmarłych - lilią, wykwitłą za wcześnie, 

A dla rycerzy - ogniem i żelazem,

A dla uśpionych - zaledwo snem we śnie, 

A dla mnie - niczym i wszystkim zarazem! 

Zaś dla rusałek, zrodzonych wód jaśnią,

Są zaniedbaną w błękitach współbaśnią...


Zamknij okno...W ogrodzie - zbyt śpiewno.

Oczy do snu lub do śmierci zmruż.

Krzywda nasza kończy się na pewno!..

Życie - mija... Wolno spocząć już...



Dzień się nowy na obłoków bieli

Nie zatrwoży, że ciał naszych brak...

Lecz to wszystko, cośmy przecierpieli,

Niechaj we mgle ma choć drobny znak!



Bo czym zgrozę odkupić zagłady,

Łez wysiłek i ten pusty czas,

Gdy śmierć zniszczy nawet ran tych ślady,

Ran, co niegdyś tak bolały nas?