Niegdyś powagą i grozą płomienni -

Stali się dzisiaj wspomnieniem i echem,

Wymysłem ptaków, obłoków uśmiechem, 

Ci - niezastępni i ci - niezamienni. 

Dla gnuśnych bogów są stróżami ziemi. 

Dla zakochanych - wzorem lub przysięgą, 

Dla dzieci - dziećmi, lecz bardziej pięknemi, 

A dla poetów - przyrównań potęgą!

Dla zmarłych - lilią, wykwitłą za wcześnie, 

A dla rycerzy - ogniem i żelazem,

A dla uśpionych - zaledwo snem we śnie, 

A dla mnie - niczym i wszystkim zarazem! 

Zaś dla rusałek, zrodzonych wód jaśnią,

Są zaniedbaną w błękitach współbaśnią...


Mrok na schodach. Pustka w domu

Nie pomoże nikt nikomu.

Ślady twoje śnieg zaprószył,

Żal się w śniegu zawieruszył.

 

Trzeba teraz w śnieg uwierzyć

I tym śniegiem się ośnieżyć -

I ocienić się tym cieniem

I pomilczeć tym milczeniem.