Niegdyś powagą i grozą płomienni -

Stali się dzisiaj wspomnieniem i echem,

Wymysłem ptaków, obłoków uśmiechem, 

Ci - niezastępni i ci - niezamienni. 

Dla gnuśnych bogów są stróżami ziemi. 

Dla zakochanych - wzorem lub przysięgą, 

Dla dzieci - dziećmi, lecz bardziej pięknemi, 

A dla poetów - przyrównań potęgą!

Dla zmarłych - lilią, wykwitłą za wcześnie, 

A dla rycerzy - ogniem i żelazem,

A dla uśpionych - zaledwo snem we śnie, 

A dla mnie - niczym i wszystkim zarazem! 

Zaś dla rusałek, zrodzonych wód jaśnią,

Są zaniedbaną w błękitach współbaśnią...


W znoju słońca mozolnie razem z ciszą dzwoni 

Rozgrzanych płatków chrust.

Pocałunek sam siebie składa mi na skroni,

Sam - bez pomocy ust...



Z rozwalonej stodoły brzmi niebu przez szpary

Jaskółek płacz i śmiech -

Do pokoju, spłowiałe wzdymające kotary,

Wrywa się wiosenny dech!



Boże, coś pod mym oknem na czarną godzinę

Wonny rozkwiecił bez,

Przebacz, że wbrew Twej wiedzy i przed czasem ginę

Z woli mych własnych łez!...