Skrzeń tajemnica,

Rozzłoceń mus!

We mgle księżyca

Jarzy się mróz!



Okruchy śniegu 

Siecią swych fal

Zasnuły w biegu

Bezbronną dal.



Gmatwając loty,

Tamując dech -

Obsiadły płoty,

Jak siwy mech.



Do szyb się garną,

Jak białe ćmy,

Tchnąc w izbę parną:

"To - my! To - my!"



Z karczmy, w zakrzepły 

Rozwartej świat

Dym bucha ciepły,

I blask i czad!



Zaprzepaszczony

W ciemni bez dróg -

Drzewom przez szrony

Złoci się - Bóg.



Sad wśród topieli

Śniegowych głusz

W śmierci się bieli

Bez róż - bez zórz!



W swej pysze pawiej

Łez tłumiąc znój,

Wśród śnieżnych zawiej

Sen kroczy mój...


Za młodych lat szeptałem żarliwie i skrycie 

Modlitwę o wydarzeń tragicznych przeżycie - 

O łzę, która się w oczach rosiście przechowa 

Na pokarm dla mgieł nocnych i na treść - dla słowa. 



I nastał dzień, co zgrozą poraził mi duszę - 

I musiałem go przeżyć... On wiedział, że muszę... 

A już stało za drzwiami to Złe, co niweczy 

Szumy mego ogrodu nad gęstwą wszechrzeczy. 



Zasłuchany boleśnie w lada szmer na dworze - 

Nie wiem, kto w drzwi zapuka? Kto jeszcze przyjść może? 

I ze trwogą wspominam, sny tłumiąc bezsterne, 

Nieoględnej modlitwy słowa łatwowierne