O majowym poranku deszcz ciepły i przaśny 

Trafia w liście na oślep - prawie bezhałaśny. 

Krople, spadłe i kurzu pociągnięte błoną, 

Podskakują na piachu i wzajem się chłoną

I wspólnie olbrzymiejąc, trwają same przez się, 

Aż je ziemia powoli uszczupli i wessie.

Coraz mniej ich przybywa na drogi i łany.

Już wygładza się strumień, deszczem pręgowany, 

Już zza chmur, rozpostartych na kształt kruczych skrzy 

Słońce pęk wysztywnionych ku ziemi promideł 

Rozwachlarza znienacka i przez wyzior w chmurze 

Prześwitując, rozwidnia strojne brzozą wzgórze

I klin pola przygodny i pogrąża w złocie

Sad wiśniowy aż do dna wraz z wróblem na płocie, 

Co, światłem zaskoczony, ćwierka wniebogłosy.

I łzy jeszcze niestałej i ruchliwej rosy

Skrzą się tłumnie, u liści zawieszone brzegu, 

I wzdłuż cwałują resztą swego biegu.

Motyl, któremu skrzydła posklejał miód słodki, 

Na bakier wpięty w kitę zachwianej tymotki, 

Kołysze się cudownym oczom bezukryciu, 

Znacząc jakiś świat w świecie, jakieś życie w życiu, 

I coś sobie wyznają dwa milczące znoje,

Dwa szczęścia niepojęte - i jego i moje.


Za młodych lat szeptałem żarliwie i skrycie 

Modlitwę o wydarzeń tragicznych przeżycie - 

O łzę, która się w oczach rosiście przechowa 

Na pokarm dla mgieł nocnych i na treść - dla słowa. 



I nastał dzień, co zgrozą poraził mi duszę - 

I musiałem go przeżyć... On wiedział, że muszę... 

A już stało za drzwiami to Złe, co niweczy 

Szumy mego ogrodu nad gęstwą wszechrzeczy. 



Zasłuchany boleśnie w lada szmer na dworze - 

Nie wiem, kto w drzwi zapuka? Kto jeszcze przyjść może? 

I ze trwogą wspominam, sny tłumiąc bezsterne, 

Nieoględnej modlitwy słowa łatwowierne