Słońce zgasło. O, jakże zwinne są i młode

Zmierzchy czerwca, nim w północ głuchą się przesilą! 

Po wargach twoich dłonią, kształt czującą, wiodę,

Jak po koralach, morzu wydartych przed chwilą...

Spleć stopy, przymknij oczy - i nazwij to cudem, 

Żeśmy razem, dalecy od dziennego znoju!

Jakże łatwo zwiać szczęście, z takim oto trudem 

Rozniecone w ciemnościach twojego pokoju!

Łatwiej, niż rozpleść złotą warkocza zawiłość, 

Niepojętą dla zmierzchów, co zgadnąć nie mogą, 

Czemu te słowa: cisza i wieczór i miłość -

Napełniają mi serce zabobonną trwogą?...

Czemu ciebie. poległą snem na mej rozpaczy, 

Pieszczę tak. jakby w szczęścia przepychu dostatnim 

Każdy mój pocałunek miał być już - ostatnim...

Słońce zgasło... O, błagam, nie całuj inaczej !...


Za młodych lat szeptałem żarliwie i skrycie 

Modlitwę o wydarzeń tragicznych przeżycie - 

O łzę, która się w oczach rosiście przechowa 

Na pokarm dla mgieł nocnych i na treść - dla słowa. 



I nastał dzień, co zgrozą poraził mi duszę - 

I musiałem go przeżyć... On wiedział, że muszę... 

A już stało za drzwiami to Złe, co niweczy 

Szumy mego ogrodu nad gęstwą wszechrzeczy. 



Zasłuchany boleśnie w lada szmer na dworze - 

Nie wiem, kto w drzwi zapuka? Kto jeszcze przyjść może? 

I ze trwogą wspominam, sny tłumiąc bezsterne, 

Nieoględnej modlitwy słowa łatwowierne